เรื้องสั้น สามร้อยยอดในวันไม่สิ้นฝน


	สามร้อยยอด..ในวันไม่สิ้นฝน เรื่อง-ถ่ายภาพ พอพล นนทภา พฤศจิกายน 2544
	ฝนที่ตกลงมากลางดึกปลุกให้ผมตื่น เริ่มจากลมกรรโชกกระพือฟลายชีตกันฝน จนดังน่ากลัว จากนั้นไม่นานเม็ดฝนก็ดังเปาะแปะตามมาแล้วฝนก็กระหน่ำหนัก ผม เปิดไฟฉายส่องดูนาฬิกา ขณะนั้นเวลาเลยเที่ยงคืนมาเล็กน้อย ผมนอนกระสับกระส่าย นึกรำคาญตัวเองที่เมื่อตื่นขึ้นมากลางดึกแล้วมักหลับยากหากไม่เพลียจริงๆ ฝนยังคงกระหน่ำแม้ลมจะคลายความเกรี้ยวกราดลงไปแล้ว ผ่านไปพักใหญ่สาย ฝนก็เพลาลงกลายเป็นเพียงเสียงพรำชวนให้นอนหลับฝัน ผมเปิดไฟฉายอีกครั้งแล้ว ส่องไปยังกระเป๋าเสื้อผ้า หยิบซาวด์อะเบ๊าท์ออกมา ใส่เทปม้วนที่กำลังชอบของพลพล เข้าไปแล้วเปิดฟังเบาๆ เพลงแรกเป็นเพลง"เพื่อวันที่ดีกว่า"ที่ฟังค้างไว้ เป็นเพลงใน สไตล์คันทรี่ร็อคที่มีเนื้อหาแฝงความหมายดีๆแผ่วดังให้ได้ยิน "มีดีมีร้ายปนเปกันไปในชีวิต ใครๆก็คิดจะมีแต่เรื่องดี มีดำมีขาวมีดาวเต็มฟ้า ไม่ช้าก็ริบหรี่ ให้พรุ่งนี้มีดวงตะวันโผล่ขึ้นมา...เพื่อรอให้ฟ้างาม" ผมฟังผ่านไปหลายเพลงหรืออาจวนกลับมาเพลงเก่า แต่ผมก็รู้สึกเคลิ้ม ความ ง่วงกลับคืนมาอีกครั้งแต่ก่อนที่ผมจะหลับเนื้อเพลงท่อนหนึ่งจากเพลง"ด้วยลมหายใจ" ก็แว่วมาให้จดจำ "เส้นทางชีวิตของฉัน ถึงแม้ว่ามันไม่โรยด้วยกลีบดอกไม้ แต่มันเป็นทางที่ฉันเลือกเดินด้วยหัวใจ"
	ในยามน้ำลดของบริเวณหาดซึ่งเป็นจุดดูนกชายเลน
	เช้าวันใหม่ท้องฟ้าสดใสจนเกินคาด เมื่ออยู่ท่ามกลางธรรมชาติอะไรๆก็มักเกิด ขึ้นได้เสมอ เหมือนชีวิตหรือเปล่าที่บางครั้งเรื่องดีๆก็เกิดขึ้นได้อย่างไม่คาดฝัน หลังจากได้กาแฟดำรสเข้มมาดื่มดูเหมือนว่าชีวิตของวันใหม่ได้เริ่มเป็นจริงเป็น จังขึ้นมาอีกครั้ง ผมชวนเพื่อนๆออกเดินดูนกที่จุดดูนกชายเลนซึ่งอยู่ไม่ไกลนัก แต่ เพื่อนของผมที่บ้างก็นั่งเกากีต้าร์ บ้างนั่งสเก็ตต์ภาพธรรมชาติ บ้างก็นั่งตาลอยมอง ไปยังท้องฟ้าเหมือนคิดถึงคนรัก คนทุกต่างพากันปฏิเสธเพราะกำลัง"อิน"กับอารมณ์ ของตัวเอง หรือเป็นเพราะยังรู้สึกล้ากันอยู่ ผมจึงคล้องกล้องสองตาแบกขาตั้งกล้องไว้ บนบ่าแล้วออกเดินเพียงลำพัง(โดยทิ้งเพื่อนอารมณ์ศิลปินไว้เบื้องหลัง) จุดดูนกชายเลนนั้นอยู่ไม่ห่างหาดสามพระยาซึ่งเป็นจุดกางเต๊นท์ เดินตามทาง ราว300เมตรก็ถึง เมื่อเดินผ่านป้อมปากทางเข้าหาดสามพระยาออกมาราว20เมตร จะมีทางแยกซ้ายที่ทอดตัวสู่หาดเลน เป็นระยะทางสั้นๆเหมาะที่จะเดินออกกำลังกาย สูดอากาศดีในยามเช้า ระหว่างทางยังมีนกทุ่งให้ดูหลายชนิด ณ.บริเวณหาดซึ่งเป็นจุดดูนกชายเลนในเช้านี้ดูไม่คึกคักนัก เพราะผมยังไม่เห็น นกอีก๋อยฝูงใหญ่อย่างที่เคยเห็น ยังมีอีกจุดที่อาจพบนกได้คือบริเวณหาดอันเงียบสงบ หลังที่ทำการอุทยานซึ่งอยู่ห่างออกไป ตอนบ่ายแก่ๆผมตั้งใจจะชวนเพื่อนไปที่นั่น ผมแบกกล้องเดินกลับหลังจากดูนกอยู่บริเวณนั้นได้ไม่นาน ตามถนนเส้นเล็ก นกทุ่งหลายชนิดดูสดชื่นกับยามเช้าที่สดใสเป็นพิเศษ นกเด้าดินทุ่งกระโดดออกจาก พุ่มข้างทางเมื่อผมเดินเข้าใก้ล นกเอี้ยงหงอนส่งเสียงเจื้อยแจ้วเหมือนร้องทัก ส่วน นกจาบคาหัวสีส้มออกมาเกาะรั้วลวดหนามอวดขนสีเขียวส้มมันวับ แม้ผมจะเดินอย่างโดดเดี่ยวแต่ไม่รู้สึกเหงาเพราะยังมีชีวิตเล็กๆเหล่านี้คอยเป็น เพื่อน รู้สึกโชคดีที่ได้มารู้จักกิจกรรมการดูนก ได้มาอยู่ท่ามกลางธรรมชาติ มีอากาศ บริสุทธิ์ที่หาไม่ได้ในเมืองให้สูดจนเต็มปอด แม้นกที่พบจะเป็นนกธรรมดาหาไม่ยาก แต่ผมก็รู้สึกดีทุกครั้งที่ได้เห็น

	นกเด้าดินทุ่งกระโดดมายืนหลบเมื่อผมเดินเข้าใกล้
	ชั่วอึดใจผมก็เดินเกือบถึงปากทางของถนนเส้นเล็กนี้ ใกล้ปากทางเข้าบริเวณ ซ้ายมือจะเป็นกลุ่มพุ่มไม้เตี้ยของต้นชะคราม พืชไม้เตี้ยที่มักขึ้นอยู่กับพื้นที่น้ำกร่อย ใต้พุ่มนั้นเหมือนมีชีวิตหนึ่งเคลื่อนไหว ผมจึงย่อตัวลงแล้วคอยสังเกตดูอยู่อย่างเงียบๆ ไม่นานเจ้าของร่างที่เคลื่อนไหวอยู่ในพุ่มก็ปรากฏกายให้ได้เห็น เกาะเด่นอยู่บนต้นชะ ครามชั่วขณะแล้วจึงผลุบลงพุ่มอีก เจ้าของชีวิตน้อยน่ารักนั้นคือนกยอดข้าวหางแพน ลาย(Zitting Cisticola )นกประจำถิ่นที่มักพบได้ตามทุ่งทั่วประเทศแต่จะพบได้น้อย ลงทางภาคอีสาน ผมไม่รอช้าที่จะกางขาตั้งกล้องให้เตี้ยในลักษณะนั่งย่อตัวถ่ายภาพ ปรับโฟกัส รอไว้บริเวณนั้น แล้วนกก็โผล่ขึ้นอีกครั้งบนกิ่งใกล้กัน ถ่ายไปสองภาพนกก็ผลุบเข้า พุ่มตามเดิม ผมยังคงนั่งนิ่งรอถ่ายภาพต่อไป....จากตรงทางแยกที่เห็นแต่แรกพ่อแม่ที่กำลัง เดินทิ้งระยะตามหลังลูกชายเคลื่อนใกล้เข้ามาทุกที เด็กชายค่อยๆปั่นจักรยานคันเล็ก ที่ยังดูว่ายังขี่ไม่คล่องมุ่งตรงมา เมื่อถึงตัวผมเด็กชายหยุดรถแล้วกล่าวทักทาย "สวัสดีครับคุณลุง คุณลุงกำลังถ่ายภาพอะไรครับ" "ถ่ายภาพนกอยู่ลูก" ผมตอบเด็กชาย แล้วพ่อแม่เด็กที่เดินตามมาห่างๆก็เข้ามาถึง เรายิ้มทักกัน "ถ่ายนกอะไรอยู่ครับ" ผู้เป็นพ่อเด็กถาม "นกยอดข้าวหางแพนลายครับ" ผมตอบ "อ๋อ..ผมเพิ่งเจอตัวนึงตรงแถวป้อมทางเข้าน่ะครับ" ชายหนุ่มพูด "นกตัวที่เจอเมื่อกี๊เหรอคะ" หญิงสาวหันไปพูดกับชายหนุ่มผู้เป็นคนรัก "อยู่พุ่มตรงนั้นครับ" ผมชี้ให้ดู "รออีกหน่อยเดี๋ยวคงขึ้นมา" ผมบอกชายหนุ่ม "ผมว่าเดี๋ยวผมไปดูนกที่จุดดูนกชายเลนก่อนดีกว่าครับ " ชายหนุ่มพูดขอตัว " ไปก่อนนะครับ" "ไปก่อนนะครับคุณลุง" เด็กชายหันมายิ้มแล้วกล่าวลา เรายิ้มให้กันแล้วสามพ่อแม่ลูกก็มุ่งไปตามถนน ชายหนุ่มแบกขาตั้งติดสโคป หญิงสาวสะพายกล้องสองตาและถือคู่มือดูนก ส่วนเด็กชายปั่นจักรยานคันเล็กนำหน้า ไปห่างๆผมจำได้ว่าครอบครัวนี้กางเต๊นท์โดมหลังโตอยู่ข้างรถขับเคลื่อนสี่ล้อรุ่นใหม่ อยู่ไม่ห่างจากกลุ่มของผมนัก คงหลงกลธรรมชาติแบบพวกเราที่ไม่คาดคิดว่าช่วง ปลายเดือนตุลาคมเช่นนี้จะยังมีฝนหลงอยู่ แต่ฝนที่ตกลงมาซู่หนึ่งเมื่อคืนกลับทำให้ เช้านี้ชุ่มชื่นแจ่มใส พื้นถนนที่เหยียบย่างก็นุ่มเท้ากว่าที่เคยเป็น
	นกยอดข้าวหางแพนลายขึ้นมาอวดตัวบนพุ่ม
	นกโผล่ออกมาเกาะที่ยอดพุ่มอีกครั้ง เพียงชั่วอึดใจก็ผลุบเข้าไปในพงหญ้าอีก คราวนี้ผมละสายตามองไปยังสามพ่อแม่ลูกซึ่งขณะนี้อยู่ห่างออกไปทุกที ตรงนั้นเป็น ดินอ่อนจึงเป็นร่องหลุมล้ออยู่สองข้าง เด็กชายกำลังทรงตัวเลี้ยงจักรยานไปตามร่อง แคบ เกือบสำเร็จ รถผ่านร่องแคบไปได้แต่ซวนเซแล้วรถจักรยานก็ล้มลง ผมเห็นผู้ เป็นแม่จะวิ่งไปช่วยแต่ผู้เป็นพ่อรั้งมือไว้ ชายหนุ่มคงเห็นการล้มของลูกชายไม่รุนแรงน่าเป็นห่วง และเด็กชายก็ลุกขึ้น มาอย่างรวดเร็ว เอามือปัดส่วนที่เปื้อนดินแล้วหันกลับมายิ้มยังพ่อแม่ นั่งลงบนเบาะ ตามเดิมแล้วปั่นจักรยานต่อไปอย่างมั่นคง ผมหันกลับมามีสมาธิกับนกอีกครั้ง ใกล้กับจุดเดิมที่นกยอดข้าวหางแพนลาย ขึ้นมาเกาะ ใต้พุ่มตรงนั้นเหมือนมีบางสิ่งเคลื่อนไหว ครู่หนึ่งสิ่งมีชีวิตตัวน้อยก็ขึ้นมา เกาะบนกิ่ง แต่คราวนี้กลับไม่ใช่นกตัวเดิมแต่เป็นนกยอดหญ้าหัวดำ( Stonechat ) ดูจากลักษณะขนแล้วเป็นนกที่ยังโตไม่เต็มวัย ยังเป็น"นกเด็ก" นกเกาะให้ผมได้ถ่าย ภาพเพียงสามภาพก่อนจะบินไปหากินยังพุ่มอื่นที่ไกลออกไป
	นกยอดหญ้าหัวดำที่ยังโตไม่เต็มวัย(นกเด็ก) จะมีลักษณะคล้ายนกตัวเมียที่โตเต็มวัยแล้วแต่นกตัวเมีย ที่โตเต็มวัยจะปรากฏแถบสีขาวตรงส่วนปีกด้านข้างลำตัว (white wing-patch) และส่วนคอจะเป็นสีขาวที่ ชัดเจนกว่า เมื่อมองรวมๆน่าจะเป็นนกตัวเมียที่ใก้ลจะโตเต็มวัย
	ปกติหากพบนกชนิดนี้ในเมืองไทยแล้วแทบทั้งหมดจะเป็นนกอพยพ เพราะนก ชนิดนี้มีแหล่งทำรังวางไข่กระจายกว้างขวางในทวีปเอเชีย เช่นทางตอนใต้ของจีน ซึ่งรวมทั้งทางตอนเหนือสุดของไทยบางส่วน ขึ้นไปจนถึงเขตพาลีอาร์คติก มีทั้งใน อินเดีย เกาหลี ทางตอนเหนือของปากีสถาน และที่อื่นๆโดยรังจะทำเป็นรูปถ้วยอยู่กับ พื้น ตามซอกหิน บนที่ราบแปลงผักของเกษตรกร ขึ้นไปถึงระดับความสูง2470 ม. แม้จะไม่ใช่นกน้ำแต่ในเมืองไทยนกชนิดนี้ก็จัดเป็นนกอพยพอีกชนิดหนึ่ง นกที่ แรกเกิดหลังจากถูกฟูมฟักจากพ่อแม่จนสามารถบินได้ หลังจากนั้นนกจะเรียนรู้การ ดำรงชีวิตด้วยตัวเอง เมื่อฤดูหนาวมาเยือนเมื่อนั้นนกจำเป็นต้องอพยพย้ายถิ่นลงใต้ แม้จะยังเป็น"นกเด็ก"อยู่ก็ตาม เป็นก้าวแรกของการเดินทางสู่โลกกว้างอย่างโดด เดี่ยว นกจะค่อยๆซึมซับประสบการณ์ชีวิต การหาอาหาร การหลบหลีกจากศัตรู เพื่อ ให้ดำรงชีวิตอยู่ได้ด้วยตัวเอง
	สามร้อยยอดในวันที่ยังไม่สิ้นฝน
	ผมมองตามนกน้อยตัวนั้นซึ่งกำลังยืนเกาะอยู่บนยอดพุ่มที่ไกลออกไป เมื่อมอง ในช่องมองภาพ นกดูมีขนาดเล็กเกินกว่าจะถ่ายให้สวยได้ ผมหันกลับมามองไปตาม ถนน พ่อแม่ลูกทั้งสามดูห่างไกลออกไปทุกที เหตุการณ์เมื่อครู่ขณะที่เด็กชายทำจักรยานล้มลงแล้วรีบลุกขึ้น เด็กน้อยกำลัง เรียนรู้ถึงปัญหาและการแก้ไข บางทีการล้มลงเด็กอาจเจ็บบ้างแต่เด็กชายคงซ่อน ความรู้สึกนั้นไว้เพื่อแสดงความเข้มแข็ง การรู้จักช่วยตัวเองให้พ่อแม่ที่เฝ้าดูอยู่ห่างๆ ให้ได้เห็น เด็กชายกำลังถูกฟูมฟักให้มีความกล้าและมั่นใจในแต่ละก้าวย่างตนเอง เมื่อโตขึ้นเขาจะเป็นชายหนุ่มที่เชื่อมั่นในแนวคิดและมั่นใจในเส้นทางที่ตนเองเลือก ....ผมหวังเช่นนั้น ผมหันกลับมองไปยังนกเด็กอีกครั้ง ขณะนั้นนกยังคงเกาะเด่นทรงตัวนิ่งอยู่บน ยอดพุ่มแม้ลมที่พัดมาจะโยกจนกิ่งสั่นไหวก็ตาม ผมมองไปยังเด็กชายที่กำลังปั่น จักรยานไปอย่างมั่นคงตามถนนสายเล็ก ภาพนั้ดูไกลห่างออกไปทุกที รอบตัวผมขณะนี้ มีเพียงความเงียบและสายลมที่พัดพาความเย็นมาต้องกายบอกให้ผมรู้ว่าอีกไม่นานฤดู หนาวกำลังจะมาเยือน และกับสายลมเย็นคล้ายมีบทเพลงหนึ่งแว่วตามมา เป็นบทเพลง ที่ผมได้ฟังกลางดึกในคืนฝนพรำ "เส้นทางชีวิตของฉัน ถึงแม้ว่ามันไม่โรยด้วยกลีบดอกไม้ แต่มันเป็นทาง ที่ฉันเลือกเดินด้วยหัวใจ....
	BACK (กลับห้องเรื่องสั้น) HOME
	Get your Free Advertising...for Thai web sites only!