เรื่องสั้นนกน้ำ


	เจ้าบ่าวในสูทดำกับงานแต่ง เรื่อง/ภาพ พอพล นนทภา เขียน เมษายน 2545
	1.
	ผมจำได้แม่นว่าในหน้าร้อนปลายเดือนเมษายนปีนั้นมีงานแต่งงานของคนที่ผมรู้จัก ที่จำได้เพราะผมไม่เคยไปงานแต่งของใครในหน้าร้อนมาก่อน แต่ก็นั่นแหละบางทีฤกษ์- งามยามดีก็มาแบบฉุกละหุกและมักไม่เลือกวันเวลา ดูเหมือนว่างานแต่งงานสมัยนี้จะมี กันได้ในทุกเดือนแต่มักชุกชุมในช่วงหนาวเสียมากกว่า สมชัยหรือเจ้าชัย น้องชายที่มักคุ้นโทรมาบอกข่าวดีกับผมเพียงสัปดาห์เดียวก่อนที่ เขาจะได้ฤกษ์วิวาห์กับนวล ลูกสาวชาวสวนแห่งบางคนฑีสมุทรสงครามที่เข้ามาเรียนหนัง- สือในกรุงเทพจนจบมหาวิทยาลัย ชัยบอกมาตามสายแกมบังคับว่ายังไงผมก็ต้องไปให้ได้ ในฐานะที่รู้จักดีทั้งเจ้าบ่าวและเจ้าสาว เขาบอกจะโทรชวนเพื่อนทุกคนให้ไปกันให้พร้อม แต่เมื่อผมถามว่าจะชวนสุวิทย์ไปด้วยหรือเปล่า..เขากลับนิ้งอึ้ง
	2.
	เรื่องนี้เป็นเรื่องรักสามเส้าที่เพื่อนๆในกลุ่ม6-7คนนี้รู้ดีว่านวลนั้นชอบสุวิทย์และคบ กันมาก่อน แต่วิทย์นั้นจะว่าไปก็ค่อนข้างหล่อและเก่ง เพื่อนในกลุ่มรู้ดีว่าเขานั้นคบเพื่อน ผู้หญิงอีกสองคนในคราวเดียวกันจนดูเหมือนเขาไม่ใส่ใจนวลเท่าที่ควรทั้งที่เพื่อนก็คอย เตือน ส่วนชัยนั้นหุ่นออกจะอวบๆเหมือนเสี่ย สวมแว่นและไม่ค่อยแต่งตัวต่างจากวิทย์ สำหรับนวลในสายตาของผมแล้วเธอน่ารักแบบซื่อๆในความรู้สึกของผมเธอไม่ค่อย เหมาะกับวิทย์ที่ชอบผู้หญิงเปรี้ยวหรอก ที่เป็นเช่นนั้นอาจเพราะเธอมีพื้นเพเป็นสาวชาว สวนก็เป็นได้ แต่ว่าบ้านสวนของเธอก็เป็นสถานที่ที่ชวนประทับใจ จนใครบางคนเอ่ยปาก เพราะว่า..ครั้งหนึ่งพวกเราเคยไปสังสรรค์กันที่ศาลาริมคลองอันร่มรื่นที่บ้านของพ่อ แม่นวล เป็นบ้านสวนที่อยู่ชิดกับลำคลองสะอาด มองเห็นเรือชาวบ้านผ่านไปลำแล้วลำเล่า เป็นบรรยากาศที่หาได้ไม่ง่ายนัก สุวิทย์ชายที่นวลหมายปองมีท่าทีชอบแต่ก็ดูไม่ตื่นเต้น จนออกนอกหน้าเหมือนชัยที่นอกจากจะได้มีโอกาสไห้วพ่อแม่ของนวลอย่างเป็นทางการ แล้ว เขายังถือโอกาสลงไปลอยคอดำผุดดำว่ายในลำคลองแต่เพียงผู้เดียว ดูชัยตื่นเต้นราว กับเด็กและรู้สึกจะชอบที่นี่เป็นพิเศษถึงขนาดกระซิบกับผมว่า "พี่..ที่นี่เหมือนวิมานในฝันของผมเลย" สองเดือนหลังจากไปเที่ยวบ้านนวลในคราวนั้นพวกเราก็ได้มีโอกาสนัดพบกันอีกที่ ร้านอาหารแห่งหนึ่งในยามค่ำ ครั้งนี้ก็เหมือนกับทุกครั้งที่วิทย์ดูเฉยๆกับนวลเหมือนเดิม แตกต่างอยู่เพียงว่านวลนั้นพูดจาสนิทสนมกับชัยมากขึ้น แต่เธอก็ยังนั่งเคียงข้างอยู่กับ วิทย์ ที่ดูจะมีความสุขอยู่กับการได้คุยสนุกกับเพื่อนๆมากกว่าที่จะสนใจกับคนที่นั่งอยู่ข้าง กาย..ผมจับแววตาน้อยใจของนวลได้หลายครั้ง วันนั้นเรานั่งพูดคุยกันจนกระทั่งสี่ทุ่ม นวลขอตัวกลับเพราะเห็นว่าดึกและฝนทำท่า จะตก แต่วิทย์ยังคงติดลมอยู่กับเพื่อนๆโดยไม่มีทีท่าว่าจะเดินไปส่งอย่างเคย อาจเพราะ เห็นว่าป้ายรถอยู่ไม่ห่างจากร้านนัก ผมจำได้แม่นว่า ตอนนวลลุกขึ้นนั้นมือของเธอเผลอไปปัดเอาแก้วเครื่องดื่มของวิทย์ หล่นกระแทกพื้นแตก เด็กเสิร์ฟรีบเดินมาเก็บกวาดและเช็ดพื้น ผมเห็นเศษแก้วที่แตก เกลื่อนกองอยู่ในที่ตักขยะแล้วมองเห็นภาพบางสิ่ง..หรือนี่คือรอยแตกร้าวที่ไม่มีวันประสาน อีกต่อไป นวลขอโทษในความซุ่มซ่ามของเธอแล้วเดินออกจากร้านอย่างเดียวดาย ส่วนชัยมี อาการร้อนรนเขาคงนึกสงสารอยากเดินไปส่งแต่คงเกรงใจวิทย์ หลังจากนั้นผมเห็นชัยนั่ง ร่วมวงอย่างไม่ค่อยเป็นสุขนัก มักเหม่อมองแล้วคิดถึงอะไรบางอย่าง ครั้งหนึ่งชัยพูดแผ่ว เบากับผมว่าเขานั้นสงสารนวลจับใจ ต่างกับวิทย์ที่ยังฮาเฮกับผองเพื่อนเหมือนว่าไม่มีอะไร เกิดขึ้นในชีวิต

	แรกที่เห็นนกหลบอยู่หลังพุ่มไม้ --นกทะเลขาแดงลายจุด(Common Redshank)ในช่วงผลัดขนสู่ขนชุดผสมพันธุ์--
	3.
	ผมขับรถมุ่งสู่งานแต่งตั้งแต่เช้า เป้าหมายอยู่ที่บ้านสวนของนวลหรือ"วิมานในฝัน" ของชัยที่บางคนฑีแห่งสมุทรสงคราม ขบวนขันหมากจะเริ่มตั้งแต่เช้าจนกระทั่งไปเลี้ยง โต๊ะจีนในช่วงหลังเพล และเส้นทางสู่งานนั้นจะต้องผ่านเวิ้งนาเกลือสมุทรสาครที่ที่ผมมัก หาโอกาสมาดูนกชายเลนอยู่เสมอ ผมคงอดใจไม่ได้ที่จะแวะดูนก แต่เพื่อไม่ให้เสียเวลา มากนักผมคงดูนกที่นาเกลือบ้านรางจันทร์เพียงแห่งเดียวเพราะสะดวกกว่า ในช่วงปลาย เดือนเมษาเช่นนี้นกชายเลนกำลังอยู่ในช่วงผลัดขนเป็นขนชุดผสมพันธุ์ที่ดูสดใสแปลกตา และบางทีผมอาจได้พบกับเขา"เจ้าบ่าวในสูทดำ" และดูเหมือนผมจะโชคดีเกินคาดเพราะเพียงผมเลี้ยวรถเข้าปากทางถนนลูกรัง สูบ้านรางจันทร์ได้ไม่ถึง20เมตรผมก็สังเกตเห็นนกสีดำตัวหนึ่งยืนหลบอยู่หลังพุ่มทาง ด้านขวาของถนน ผมรีบจอดรถชิดซ้าย ทำตัวให้นิ่งค่อยๆหยิบกล้องสองตาส่องหาและ ผมก็พบเขา"เจ้าบ่าวในสูทสีดำ"เข้าจนได้ นกมีทีท่าระแวง ผมจึงเคลื่อนตัวให้ช้าแล้ว เปิดประตูออก วางขาตั้งกล้องลงบนถนนแล้วใช้ประตูบังไว้ส่วนหนึ่ง ผมถ่ายภาพได้เพียง สามภาพนกก็บินห่างออกไปรวมกลุ่มกับนกอีกตัวหนึ่ง หรือบางทีอาจเป็นคู่ของมัน ผมถ่ายไปอีกหลายภาพก่อนที่นกจะตกใจบินหนีชาวบ้านที่เดินผ่านมา

	บินมารวมกลุ่มกับนกอีกตัว
	ผมจึงขับรถตามถนนขรุขระมุ่งสู่ชายทะเลบ้านรางจันทร์ที่ลึกเข้าไปไม่ถึง 3กม. แม้ปลายเดือนเมษานกจะไม่มากนักเพราะส่วนใหญ่อพยพกลับไปก่อนหน้าแต่บรรยากาศ ยามเช้าในสถานที่ปลอดโปร่งเช่นนี้ก็ทำให้รู้สึกดี ผมกลับรถที่ชายทะเลรางจันทร์แล้วขับ กลับออกมา รถวิ่งโขลกเขลกไปตามถนนที่เป็นหลุมบ่อไปจนถึงปากทาง ผมหันไปมอง ผืนนาด้านซ้ายแต่ก็ไร้วี่แววว่าที่เจ้าบ่าวตัวนั้นที่คงหลบไปหากินห่างออกไป และในเร็ววัน มันก็คงบินกลับไป"แต่งงาน"กับคู่ของมันทางตอนเหนือของทวีป......นกกำลังจะกลับไป แต่งงานส่วนผมกำลังมุ่งหน้าสู่งานแต่ง


	BACK (กลับห้องเรื่องสั้น) Get your Free Advertising...for Thai web sites only!