แนนซี่...กับความทรงจำอันพร่าเลือน
เรื่อง-ภาพ พอพล นนทภา  
เขียน มิ.ย.2544

         ที่มาที่ไปของแนนซี่นั้นผมไม่รู้แน่ชัด  ชื่อแนนซี่แต่ว่าเป็นตัวผู้ เรียกตามชื่อแหม่มแนนซี่
อาสาสมัครชาวอเมริกันที่ได้มีโอกาสทำงานที่อุทยานแห่งชาติแก่งกระจานในเวลานั้น  แนนซี่ที่
เป็นคนจึงได้มีโอกาสดูแลแนนซี่ที่เป็นนกร่วมกับเจ้าหน้าที่อุทยานคนอื่นๆ
          แนนซี่นั้นซุกซน ชอบคุ้ยขยะชอบกระโดดขึ้นโต๊ะอาหารเพื่อร่วมวงกันนักท่องเที่ยว ชอบไป
เกาะทักทายผู้คนที่รถตามประสานกที่คุ้นเคยกับคน  ภาพรวมของแนนซี่จึงหมายนกที่น่ารักน่า
เอ็นดู และแนนซี่ก็น่าจะหมายถึงสัญลักษณ์หนึ่งของอุทยานแห่งชาติแก่งกระจานในช่วงหนึ่งด้วย  
เพราะใครที่ไปที่นั่นก็มักจะพบแนนซี่อยู่เสมอ

เกาะเด่นประหนึ่งเป็นสัญลักษณ์อยู่บนหลังคาที่ทำการอุทยานฯ

           เช้าตรู่วันนั้นนานมาแล้ว..ผมและเพื่อนมาถึงอุทยานแห่งชาติแก่งกระจานกันตั้งแต่ตีห้า
เราจอดรถหน้าที่ทำการแล้วจึงปรับเบาะเอนนอนเพื่อรอเวลาทำเรื่องขึ้นพะเนินทุ่ง ผมงีบหลับไป
มารู้สึกตัวก็ฟ้าสว่าง และเพราะมีบางสิ่งบางอย่างมาทำให้ต้องลืมตาขึ้น เริ่มจากเสียงกุกกักบน
หลังคาแล้วจึงตามมาด้วยจงอยปากสีเหลืองขนาดใหญ่ที่พยายามแทรกกระจกหน้าต่างที่เปิดไว้
ราวคืบเข้ามา "นกเงือกที่ไหนมาทักทายกันแต่เช้า" ผมนึกในใจ ก่อนจะกระเถิบตัวข้ามมาลง
ด้านคนขับด้วยการปลุกเพื่อนที่เป็นเจ้าของรถให้ลงไปก่อน เมื่อลงมายืนนอกรถผมและแนนซี่
ก็ได้สบตากัน ดวงตาสีแดงเป็นประกายคู่นั้นดูไร้เดียงสาและแฝงความเหงาไว้เบื้องลึก  แนนซี่
มองผมอยู่ครู่ใหญ่คล้ายจะขออนุญาต ก่อนที่จะกระโดดไปเกาะที่กระบะหลังแล้วใช้ปากเขี่ยคุ้ย
เข้าไปในตระกร้าใส่เสบียง...นั่นเป็นครั้งแรกที่ผมได้รู้จักแนนซี่

ภาพขณะคุ้ยหาของกินในถุงบนรถมอเตอร์ไซค์ของเจ้าหน้าที่อุทยาน

            บางคนเล่าว่า..แนนซี่พลัดจากพ่อแม่ของมันตั้งแต่แรกหัดบิน มันบาดเจ็บชาวบ้านจึงได้นำ
ไปเลี้ยงดู  และต่อมาจึงนำมาให้เจ้าหน้าที่อุทยานดูแลต่อ  ตอนนั้นแนนซี่ก็หากินเองตามธรรมชาติ
ไม่เป็นแล้วตามประสานกที่ไม่ได้ถูกเลี้ยงด้วยพ่อแม่ของมันตั้งแต่เกิด บางทีแนนซี่อาจไม่รู้จักคำว่า
ป่าด้วยซ้ำ  เมื่อมาอยู่ในสถานที่ใหม่มันจึงคุ้นชินกับสิ่งก่อสร้าง คนและต้นไม้รอบๆที่ทำการอุทยาน
ริมเขื่อนแก่งกระจานอันกว้างใหญ่
             ในคราวที่แนนซี่หิวก็อาจเห็นแนนซี่ไปหาอาหารกินเองตามถังขยะบ้าง แนนซี่คุ้นชินกับ
คนเป็นอย่างดีบางครั้งเมื่อมันเหงาจึงเข้ามาคลุกคลีกับนักท่องเที่ยว  เมื่อนึกสนุกแนนซี่ก็อาจ
แกล้งกระโดดไล่เอาเสียเฉยๆ พฤติกรรมของแนนซี่อาจดูน่ารักตามประสาสัตว์ที่คุ้นเคยอยู่กับคน
แต่หากมองเบื้องลึกแล้ว..แนนซี่น่าสงสารจับใจ

ภาพนี้ถ่ายจากหน้าที่ทำการอุทยานฯแก่งกระจานเมื่อหลายปีก่อน

แนนซี่กับการหากินที่ล่อแหลมกับอาหารที่อันตรายเช่นเศษถุงพลาสติก ที่มิอาจย่อยได้