ดินแดนแห่งไฟป่า

		ดินแดนแห่งไฟป่า เรื่อง-ภาพ พอพล นนทภา เขียน มิ.ย.2544
		เราออกจากน้ำตกสะปันอีกครั้งก็เกือบห้าโมงเย็น ถ้ามองตามกำหนดการแล้ว เราช้าไปเกือบสองชั่วโมง เพราะมีเหตุให้ผมต้องย้อนกลับไปน้ำตกเล็กๆ ริมชายแดน ไทยลาวนั้นอีกครั้งหลังจากออกเดินทางออกมาไกลโข ขากลับในครั้งแรกเราจอดรถริมทางเพื่อถ่ายภาพ เมื่อผมเปิดกระเป๋าออกมา จึงรู้ว่าเลนส์มาโครไม่ได้อยู่ในช่องที่เคยอยู่เสียแล้ว ผมลืมมันสนิท มันอาจยังคงวางอยู่ ข้างซอกหินที่ผมวางกระเป๋ากล้องพิงอยู่ก็ได้ แต่ว่า..ก่อนออกจากน้ำตกในครั้งแรกมีรถ นักท่องเที่ยวเข้ามาจอดต่อจากเราอีก2คัน เราถึงเชิงเขาเมื่อดวงอาทิตย์จวนลับเหลี่ยมแนวผาสูง พวกเราเลือกเส้นทาง ใหม่ในการกลับสู่จังหวัดน่าน ด้วยเหตุผลที่มองตามแผนที่แล้วระยะทางไม่ต่างกันนัก มันพ้องกับใจของเราทั้งสามที่อยากเรียนรู้กับเส้นทางใหม่ที่ยังไม่รู้จัก
		จากมุมมองหนึ่งของน้ำตกสะปัน(เรียกชื่อตามป้ายที่บอกในเวลานั้น)
		จากเชิงเขาเราใช้เวลาราวครึ่งชั่วโมงไต่ความชันและคดโค้งสู่ช่วงสันเขา ซึ่ง ขณะนั้นสภาพแสงได้สลัวลงมากแล้ว ความมืดมาเร็วกว่าที่เราคิดไว้มาก เมื่อมองไป รอบตัวที่หุบเหวเบื้องล่างเห็นจุดเล็กๆของไฟป่าอยู่หลายจุดภาพไฟป่าเป็นภาพที่ชินตา สำหรับผมตั้งแต่วันแรกที่เข้ามาเยือนขุนเขาในถิ่นนี้ ตามแนวสันเขาเราขับรถมาได้ไม่นานฟ้าก็มืดสนิท ไฟหน้ารถที่เปิดตั้งแต่แรก ถูกปรับให้เป็นไฟสูงสู้กับควันไฟที่เริ่มพบว่าหนาแน่นขึ้น ขับต่อมาได้ครู่ใหญ่ควันไฟ ที่พบกลับหนาแน่นขึ้นผิดปกติ เราเริ่มรู้ตัวแล้วว่ากำลังตกอยู่ท่ามกลางไฟป่า ควันไฟ จากแนวเหวเบื้องล่างลอยตัวขึ้นมาปกคลุมไปทั่วแนวสันเขาช่วงที่เรากำลังผ่าน ไฟสูง ที่เปิดถูกส่องให้เห็นเบื้องหน้าในระยะไกลไม่เกินสิบเมตรเราไม่แน่ใจว่าระยะทางแห่ง หมอกควันจะยาวไกลสักเท่าใด แต่หากคิดถอยหลังเราก็อาจตกเหวได้ไม่ยากกับถนน ที่แคบพอให้รถเบียดสวน รถยังคงเคลื่อนตัวไปข้างหน้าอย่างช้าๆ กลิ่นควันไฟเริ่มแทรกซึมเข้ามาในรถ เวลาผ่านไปอย่างอ้อยอิ่ง หากเนิ่นนานเกินไปโดยที่รถยังไม่สามารถผ่านม่านควันหนา ไปได้ต้องเกิดปัญหาแน่ แม้รถจะเปิดแอร์แต่เหงื่อก็ผุดขึ้นเต็มใบหน้า นานจนเริ่มคิดว่าเราอาจแย่...ควันที่เห็นเบื้องหน้าก็ค่อยจางลง เราหันมองกัน โดยมิได้นัดหมาย เมื่อพ้นกลุ่มควันจางออกมาเราก็เข้าสู่แนวไฟที่กำลังลามเลียหญ้า แห้งสองข้างทาง ยังดีที่ต้นหญ้าสูงเพียงเข่าเปลวไฟจึงไม่สูงและควันไม่มากนัก เมื่อ ควันน้อยจึงไม่น่าหวาดหวั่นเท่าเมื่อครู่ ควันหรือหมอกน่ากลัวเสมอบนเส้นทางที่เต็ม ไปด้วยหุบเหว.....กับชีวิตม่านหมอกแห่งภาพลวงที่บังตา อาจทำให้เราตกเหวชีวิตได้ ง่ายๆเช่นกัน
		จากจุดที่จอดถ่ายภาพตลอดแนวเขาข้างหน้าคือแนวไฟที่ลุกโชน
		เราพบสภาพม่านควันและไฟป่าเช่นนี้อีกสามครั้งภายในเวลาหนึ่งชั่วโมง ความ รู้สึกตระหนกเกิดขึ้นกับสถานการณ์ครั้งแรก เมื่อสติกลับคืนมาเราก็เริ่มชินและรู้ถึงวิธี ที่จะเผชิญกับปัญหาจากธรรมชาติที่มิได้เกิดขึ้นตามธรรมชาติของดงดอยในละแวกนี้ แต่ที่วิตกยิ่งกว่าก็คือเรายังไม่รู้จุดหมายปลายทางที่แน่ชัด สภาพเส้นทางแห่งหุบเหว มืด เปลี่ยวและร้างผู้คน ไร้ซึ่งรถแม้สักคันที่จะวิ่งสวนทำให้เรายังรู้สึกวิตก ดูเหมือนว่าเวลานี้เราผ่านด่านแห่งเปลวเพลิงและม่านควันมาได้ไกลพอสมควร แต่ขุนเขาที่เห็นอยู่โดยรอบยังมีจุดของไฟป่าคุโชนให้เห็นอยู่ตลอดทาง เมื่อผ่านถนน ช่วงหักศอกช่วงหนึ่งออกมาเราก็พบเข้ากับไฟป่าที่กำลังเกลี้ยวกลาดที่ขุนเขาเบื้องหน้า ห่างออกไปทางขวามือ เปลวเพลิงที่กำลังโหมรุนแรงอยู่นี้ไม่ธรรมดาเลย
		ไม้ยืนต้นดูเล็กไปถนัดตา
		เมื่อรู้ว่าอยู่ห่างจากอันตรายเราจึงจอดรถเพื่อหยุดถ่ายภาพ จากภาพที่ผมเห็น ในช่องมองคงเป็นสภาพที่ไม่แตกต่างกับเส้นทางแห่งไฟป่าที่เราผ่านมา ไฟไหม้ด้าน ล่างแล้วควันลอยสู่เบื้องบนปกคลุมแนวถนนบนสันเขา รถคาริเบี้ยนสีแดงและอีกสามชีวิตเคลื่อนตัวต่อไปในความมืดอย่างเงียบเชียบ ทิ้งภาพแสงสว่างที่ยังลุกโชนไว้เบื้องหลัง ไม่นานเราก็พบกับหมู่บ้านที่ปิดไฟกันมืด สนิท ในราวสามทุ่มเราจึงเข้าสู่อำเภอสันติสุขอันเงียบสงบของจังหวัดน่าน รถยังคงวิ่ง ฝ่าความมืดต่อไปตามป้ายบอกทางสู่อำเภอเมือง...
		ภาพไฟป่าที่พบได้เสมอแม้ในเวลากลางวัน
		เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นในเดือนกุมภาพันธ์ที่กำลังแห้งแล้งของปี2537ตอนนั้นผม เริ่มสนใจดูนก เรา3คนไปที่นั่นเพื่อเที่ยวชมความงามของดอกชมพูภูคาและต้นปาล์ม โบราณด้วย จากนั้นจึงมุ่งสู่อำเภอบ่อเกลือเหนือดูการทำเกลือของชาวบ้านแล้วจึงแวะ น้ำตกสะปันต่อ และที่นั่นเองที่ผมทำเลนส์หาย ขากลับเราเลือกกลับอีกเส้นทางโดยมิได้เอะใจว่าเป็นเส้นทางที่เงียบ เปลี่ยว ในยามค่ำคืน กอรปกับช่วงนั้นเป็นช่วงแล้งที่ชาวบ้านลอบเผาไฟป่ากันถี่จึงทำให้ผม และเพื่อนได้พบกับเรื่องราวที่ตื่นเต้น ติดตา .....จนดูเหมือนว่าเหตุการณ์นั้นเพิ่งผ่านพ้นมาเพียงไม่กี่วัน

	BACK (กลับห้องเรื่องสั้น)