เรื่องสั้น นักเลงแห่งทุ่งสามร้อยยอด

		นักเลงแห่งทุ่งสามร้อยยอด เรื่อง-ภาพ พอพล นนทภา / เขียน-เม.ย.2544
		เรามาถึงบริเวณหาดตั้งแต่ก่อนดวงอาทิตย์ขึ้น ผมมองนาฬิกาตีห้าสี่สิบ เวลานั้น น้ำทะเลอยู่ในช่วงกำลังขึ้น ผมและอภิสิทธ์ยืนอยู่ริมชายหาด รอบตัวเราสลัวราง ที่ขอบฟ้า ด้านตะวันออกเริ่มมีแสงจางๆจับขอบฟ้าไกลออกไปอีกด้านขุนเขาสามร้อยยอดตั้งตระหง่าน อยู่อย่างยิ่งยง เหนือขึ้นไปคือท้องฟ้ากว้างใหญ่ที่โอบคลุมโลกทั้งโลกไว้ ดาวยังส่องประกาย ระยิบ จักรวาลช่างกว้างใหญ่เหลือเกิน เสียงคลื่นซัดแผ่วเป็นท่วงทำนองอมตะสงบ..งดงาม เมื่ออาทิตย์แห่งรุ่งอรุณเริมโผล่พ้นผืนน้ำเราก็เข้าไปเร้นกายในบังไพรประยุกต์กัน เรียบร้อยแล้ว มันเป็นวัสดุราคาถูกที่เรานำมาดัดแปลงทำเป็นบังไพรเพื่อซุ่มถ่ายภาพบรรดา นกชายเลนโดยเฉพาะ ประสบการณ์จากปีก่อนๆสอนให้เรารู้ว่าตาข่ายพลาสติกสีดำที่ชาวสวน ใช้บังแดดเพื่อควบคุมปริมาณแสงแดดให้ต้นไม้นั้นมีความเหมาะสม เมื่อมองจากระยะไกล นกอาจคิดว่าเป็นกองหินหรือเศษซากอวนที่กองเกะกะอยู่บนหาด พอเริ่มสายน้ำทะเลก็เริ่มสูงไล่ให้ฝูงนกอีก๋อยใหญที่รวมฝูงกันอญู่ไกลลิบให้ถอยร่น เข้าใกล้หาดมากขึ้นตามการไล่ของน้ำทะเล ผมมองนาฬิกาแป็ดโมงกว่าแล้ว แดดเริ่มร้อน ชายหาดเริมระอุผมคาดว่าคงไม่เกินชั่วโมงน้ำคงขึ้นสูงสุดนกอีก๋อยฝูงนั้นก็จะเข้าใก้ลในระยะ ที่เราคาดหวังไว้ ถ้าหากโชคดีมากกว่านั้นฝูงนกนางนวลแกลบแคสเปี้ยนที่รวมฝูงอยู่ไกลลิบ อีกหาดอาจบินมาสมทบเพราะที่หาดแห่งนี้ฝูงนกนางนวลแกลบแคสเปี้ยนก็มักมาใช้เป็นที่พัก อยู่เสมอ
		เมื่อมองจากภายในของบังไพรประยุกต์ ที่เห็นตะคุ่มด้านหน้าคือสิท เพื่อนร่วมเดินทาง
		ราวเก้าโมงน้ำก็ขึ้นเกือบสูงสุด แต่โชคเราไม่ดีดังคาดเมื่อนกอีก๋อยใหญ่เคลื่อนฝูง ไปไกลจากจุดที่คาดหวังผมปาดเหงื่อออกจากใบหน้าดึงตาข่ายให้ตึงเพื่อมองไปยังสิทเพื่อน ร่วมชะตากรรมที่หันมายิ้มแห้ง "เดี๋ยวคงมา" ผมบอกสิท ความเมื่อยล้าทำให้ผมตัดสินใจเอนตัวลงนอนบนผืนทราย แม้ภายนอกยังคงร้อน แต่ภายในตาข่ายพลาสติกสีดำยังอยู่ได้ไม่ลำบากนัก ผมเลือกใช้ตาข่ายขนาดกันแสง 80% พื้นทรายที่นั่งมาแต่เช้าจึงยังคงชื้นเย็นอยู่ ผมมองลอดตาข่ายออกไปภายนอกไอแดดบนผืน ทรายเต้นระริก ลมอ่อนๆยังคงพัดลอดตาข่ายให้พอหายใจได้สะดวก
		เมื่อยืนปะปนทำตัวกลมกลืนอยู่กับฝูงนกนางนวลแกลบแคสเปี้ยน พื้นที่ที่ยืนขวาสุดได้มาจากการแย่งที่
		สิทเอื้อมมือมาสะกิดผมขณะกำลังนอนหลับตาคิดอะไรเพลิน ผมรีบลุกขึ้นต้องมี เรื่องน่าตื่นเต้นแน่ จริงดังคาดต่อหน้าผมในระยะหวังผลปรากฎฝูงนกนางนวลแกลบแคสเปี้ยน ฝูงหนึ่งยืนเกะกะอยู่เต็มแนวหาด และยังมีบินทยอยตามมาอีกกลุ่มใหญ่ ฝูงนกพากันส่งเสียงดัง ไปทั้งแนวหาดโดยมิได้ระแวงมายังกองตาข่ายพลาสติกสีดำเหนือผืนทราย ผมลองนับดูคร่าวๆ เมื่อเต็มฝูงอยู่ในราว70ตัว ไม่มากไม่น้อยเป็นปริมาณใก้ลเคียงกับปีก่อนๆ ภาพที่เห็นทำให้ผมและสิทแทบไม่ได้พูดจากันเมื่อต่างคนต่างมีสมาธิอยู่กับการ ถ่ายภาพ ผ่านไปไม่นานมีนกนางนวลแกลบอีกตัวบินมาสมทบ ดูจากขนาดผมเดาได้ทันทีว่า ต้องเป็นนกนางนวลแกลบหงอนใหญ่"นักเลง"ประจำฝูงแน่ ผมเห็นนกชนิดนี้ปะปนอยู่โดดเดี่ยว ในฝูงของนกนางนวลแกลบแคสเปี้ยนที่สามร้อยยอดแห่งนี้ติดต่อกันมา4ปีแล้ว ปีแรกพบสองตัว หลังจากนั้นพบเพียงปีละตัว เมื่อมองผ่านกล้องเพื่อดูให้แน่ชัดนกตัวนั้นก็คือ"นักเลง"ในดวงใจ ของผมจริงๆ "สิทคอยดูนะเดี๋ยวมันจะไล่จิกก้นนกนางนวลแคสเปี้ยน" ผมบอก สิทหันมายิ้มรับ ผ่านไปไม่นานคำพูดของผมก็เป็นจริง เมื่อจู่ๆนักเลงของผมก็เดินไปไล่จิกก้นนางนวลแกลบ แคสเปี้ยนเพื่อแย่งที่ยืน พอยืนอยู่ที่ตรงนั้นได้พักใหญ่แล้วเกิดเบื่อก็จะเดินไปจิกก้นนกนางนวล แกลบแคสเปี้ยนตัวอื่นเพื่อแย่งที่อีก เจ้าแคสเปี้ยนตัวโตแต่ใจดีไม่ว่าอะไรได้แต่เดินอุ้ยอ้ายหนี แบบเสียไม่ได พฤติกรรมน่ารักแบบนี้เองที่ทำให้ผมตั้งฉายาให้ว่า"นักเลงแห่งทุ่งสามร้อยยอด" "พี่ดูซิ เข้าเมืองตาหลิ่วแต่ไม่ยอมหลิ่วตาตามแถมยังเที่ยวแก้ลงชาวบ้านอีก" สิทพูดแล้วยิ้ม "หรือว่าบางสถานการณในชีวิตเราก็ต้องใช้วิธีนี้" ผมบอกสิท
		มาดของเขา"นางนวลแกลบหงอนใหญ่"อีกหนึ่งนกในดวงใจของผม
		นกนางนวลแกลบหงอนใหญ่(Great Crested Tern) Sterna bergii ทั่วโลกมี5 ชนิดย่อย มีประชากรมากที่สุดในออสเตรเลียในราว500,000คู่ ชนิดย่อยS.b.bergii อยู่แถบ อัฟริกาใต้และนามีเบีย ชนิดย่อย S.b.velox กระจายพันธุ์อยู่แถบทะเลแดงอัฟริกาตะวันออก ทะเลอาระเบี้ยน อ่าวเปอร์เซียนและทางตอนเหนือของมหาสมุทรอินเดียและเป็นชนิดย่อยที่มี โอกาสพบได้ในเมืองไทย ชนิดย่อยS.b.thalasinaจะมีสีเข้มและมีขนาดใหญ่ที่สุด หากินอยู่ ทางอัฟริกาตะวันออกและตอนกลางของมหาสมุทรอินเดีย ชนิดย่อยS.b.enigma อยู่ในแถบ ประเทศโมแซมบิกและเกาะมาดากาสการ์ ส่วนชนิดย่อยที่มีประชากรมากที่สุด คือชนิดย่อย S.b.cristata มีถิ่นอาศัยอยู่ทางเอเชียตะวันออกตั้งแต่ออสเตรเลียขึ้นไปจนถึงญี่ปุ่นและเป็น อีกชนิดย่อยหนึ่งที่มีโอกาสพบได้ในประเทศไทยโดยเฉพาะทางทะเลตะวันออก เราค่อยๆคลานออกจากหาดในราว10โมงเช้า แดดวันนี้แรงกล้า เมื่อเดินจนขึ้น สู่เนินแนวคันนากุ้งผมจึงหยุดเช็ดเหงื่อออกจากใบหน้าแล้วมองกลับไปยังหาด จุดสีขาวเล็กๆ ยังคงกระจายเป็นกลุ่มอยู่ที่เดิม ผมแหงนขึ้นมองท้องฟ้าที่มีสีครามสดใสดูช่างต่างความรู้สึก จากตอนเช้ามืดโดยสิ้นเชิง เมื่อหันมองไปอีกด้าน ไกลออกไป..............ขุนเขาสามร้อยยอด ยังคงตั้งตระหง่านอยู่อย่างยิ่งยง

		Back(กลับห้องเรื่องสั้น)