พวกเราแต่ละตัวโดยที่จริงแล้วเป็นเพียงความนึกคิด
ของ
นางนวลที่ยิ่งใหญ
เป็นความนึกคิดของอิสระเสรีที่ไม่มีขอบเขตจำกัด
การฝึกบินเป็นขั้นที่จะไปสู่การแสดงออก
ถึงธรรมชาติอันแท้จริงของเรา
อะไรก็ตามที่จะมาจำกัดเรา
เราต้องปัดออกไปเสีย

ร่างกายของเธอทั้งหมด
จากปลายปีกหนึ่งไปสู่อีกปีกหนึ่ง
ไม่ใช่อะไรอื่นนอกจากความนึกคิดของเธอเอง
มันเป็นรูปร่างที่เธอมองเห็น
เมื่อเธอตัดโซ่ตรวนออกจากความคิดได้
เธอก็ตัดโซ่ตรวนนั้นออกจากร่างกายได้ด้วย

โจนาทาน


นกฟ้า

บินไปเถอะ
แล้วทุกหัวใจจะได้รับรู้
เรื่องของเธอ

นกเพลง
ร้องทำนองเถอะ
แล้วจะไม่มีใครร้อง
อย่างเธอ

นกค่ำคืน
หาทางของเธอ
เพราะไม่มีใครรู้
อย่างที่เธอรู้

Skybird

Skybird
make your sail
and every heart will know
of the tale

Songbird
make your tune
for none may sing it
just as you do

Look at the way I glide
caught on the wind's lazy tide
sweetly how it signs
rally each heart at the sight
of your silver wings
skybird, skybird

Nightbird
find your way
for none may know it
just as you may


( จากบางส่วนของหนังสือ
โจนาทาน ลิฟวิงสตัน นางนวล

Jonathan Livingston Seagull
ริชาร์ด บาก   เขียน
ชาญวิทย์ เกษตรศิริ แปล )